Fransen hebben stokbrood, wat hebben én willen wij?

by Jelle Passchier
0 comment

Denk je aan Frankrijk, dan denk je natuurlijk meteen aan une baguette. Dit volgens de Fransen althans. Deze week kondigde zij dan ook aan het stokbrood op de lijst van cultureel erfgoed van Unesco te willen plaatsen. Het stokbrood staat al op lokale, regionale en provinciale lijsten van Frankrijk en staat ook al op de nationale lijst van het land. Ze willen echter meer meer en meer (typisch Frankrijk) en willen nu internationale aanzien en waardering verkrijgen.
Waar blijft Nederland in dit opzicht?

Op welke lijst?

Erfgoed zit soms heel logisch en totaal niet lastig in elkaar(?) Je hebt lokale, regionale, provinciale, nationale en internationale lijsten van erfgoed.  In veel landen wordt het lokale, regionale en provinciale erfgoed per provincie georganiseerd door een onafhankelijk instituut in die desbetreffende provincie. De nationale erfgloedlijsten worden vaak op een landelijk niveau getoetst en beoordeeld en de internationale lijst worden bekeken door Unesco. Zij hebben twee verschillende soorten lijsten.
Aan de ene kant heb je een ‘Werelderfgoedlijst’ waar alleen materieel erfgoed op staat. Voor Frankrijk staan hier 45 dingen op, de oevers van de Seine in Parijs is hier een voorbeeld van. Aan de andere kant heb je de ‘Internationale Representatieve Lijst van Immaterieel Erfgoed van de Mensheid’ (bekt lekker heh..?). Hierop staat internationaal immaterieel erfgoed zoals rituelen, tradities en sociale gewoonten. Kortweg het levende erfgoed. Hierop staat de Franse keuken al benoemd, maar het stokboord an sich ontbreekt. Door op de Unesco lijst te komen hoopt Frankrijk het ambacht van het stokbrood te beschermen en de ‘stokbroodfabrieken’, waar er steeds meer van komen, te hinderen. ‘Echt’ Frans stokbrood moet immers ambachtelijk gemaakt worden en niet met machines in elkaar gezet worden.

Niet echt Frans

Ook echt Frans?

Wat doet Nederland?

Nu rijst natuurlijk de vraag wat wij als Nederland op de Internationale Representatieve Lijst van Immaterieel Erfgoed van de Mensheid hebben staan? En op welk typisch Nederlands gerecht wij trots zijn en internationale aanzien willen?
Wel, er staat maar liefst één iets van Nederland op deze lijst. Het Ambacht van de Molenaar, en nee dat kan je niet eten..

Wel regionaal en nationaal, niet internationaal

Er bestaat een ‘Inventaris Cultureel Erfgoed Nederland’ die bestaat uit immaterieel erfgoed uit ons land. Deze lijst wordt samengesteld door het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed Nederland. Als we even kijken naar eten of eet gerelateerde aspecten op deze lijst dan vinden we o.a. de Indische rijsttafel, de Chinese-Indische restaurant cultuur, het boerenkaas maken, de Groninger eierbal, Tielse kermiskoek en het snertkoken.
En hier gaat iets mis. Alles op deze lijst kan namelijk worden aangedragen aan de Unesco om op de Internationale Representatieve Lijst van Immaterieel Erfgoed van de Mensheid te komen staan. Spullen waarvan we dus op nationaal niveau trots zijn en hiermee internationaal aanzien kunnen krijgen. De woorden ‘Typisch Nederlands’ spelen hier een grote rol. Nu zijn dit twee vreselijke woorden, waarmee er direct een hevige discussie kan ontstaan. Maar met alle respect voor bijvoorbeeld de Groningers onder ons. Vraag een toerist naar typisch Nederlandse gerechten en weinig zullen met de Groninger bal komen aanzetten. Het is prima dat dit soort producten op regionale en provinciale erfgoedlijsten staan, maar landelijk..?

Kroket, frikandel, drop, kaas, hagelslag, stroopwafel.. zoiets?

Er moeten gewoon meer eetproducten op de Inventaris Cultureel Erfgoed Nederland die dekkend zijn voor heel Nederland. Producten waar wij toch wel bekend om staan. Niet regionaal, niet provinciaal, nee zowel landelijk en ook internationaal. Want dit is waar de Inventaris Cultureel Erfgoed Nederland voor zou moeten staan.

Heb jij enig idee over wat dit zou moeten zijn? Laat het vooral weten, we zijn benieuwd!

 

 

You may also like

Leave a Comment